Norvegiška utopija
2014

apverstas nuotraukos fragmentas iš asmeninio archyvo

apverstas nuotraukos fragmentas iš asmeninio archyvo

Ne kartą esu bandęs rašyti apie savo kūrybą, kartais norėdamas prisistatyti kitiems, o kartais žinodamas, kad to niekas neskaitys. Tai tarytum pratimas pasitikrinti idėjų arsenalą ir būdas surūšiuoti tai, kas nuveikta. Į norvegų kalbą išverstas tekstas, kurį skaitau – tai dar vienas bandymas savo kūrybą sudėlioti į lentynas.

Norvegijos šiaurėje esu buvęs keletą kartų. Mane sužavėjo šio krašto gamta, bei socialinis klimatas. Kartais pagalvoju, kad kalno papėdėje prie vandenyno galėčiau praleisti likusį gyvenimą. Tačiau suvokiu, kad galutinis siekis slypi ne šiaurietiškos gamtos grožyje, o nore pabėgti nuo rutinos. Todėl nujausdamas, kad rutina mane pasieks bet kur, renkuosi šią idėją išsaugoti kaip utopiją, į kurią mintimis galiu persikelti kada beužsigeidęs.


foto Virgis Usinavičius

     Norvegiškas kūrybos pristatymas

    Min anstrengelse til å oppsummere mitt kunstverk minner meg om løfte til å ta avstand fra det nye som kunne skje og som ikke kan forutses – i fremtiden. Jeg vokste opp i en helt annen verden – uten internett, uten datamaskiner, mobiltelefoner, og kjøpesentre. I et helt annet politisk system. Når jeg ble tjue måtte jeg rekonstruere min verdensanskuelse. I dag er verdenen mangfoldigere. En ideologi ble erstattet av flere. I denne sammenhengen kaller jeg mine verk en måte å beholde min identitet. Identitet for meg er autentisitet og evne til  å skille mine tanker fra folkemengden. Det er ikke skjeldent at jeg selv blir forskningsobjekt. Jeg foretar enkelte handlinger og forsøker å forstå mine grenser i det sosiale. Skuespillet Balanse blir vist i ulike rom (studier, gallerier, kjøpesentre, på gata) mens jeg balanserer på balansebjelken. Slik setter jeg inn i det vanlige på en helt uvanlig måte. Denne type intervensjon kan ikke sees som en planlagt måte å justere eller forbedre situasjonen. Gjenstående verdi skapes gjennom nye erfaringer som jeg kan formidle til andre mennesker. Jeg ser på daglidagse situasjoner fra en annen vinkel og merker nyanser som egentlig forvandles til det vesentlige i verket. Kjøpesenterets lokaler egnes til alle, men etter å ha skapt spesifiske betingelser merker jeg at kun jeg bekymrer meg om meg selv i disse omgivelsene.  

    Mange av mine skuespill eller skulpturer er knyttet til bestemt rom eller tid. I videoskuespillet Irrasjonell handling krysser jeg elva midt i byen. Slik får jeg anledning til å tenke en gang til på tilstedeværelsen her, i denne sammenhengen. Alt som ligger ved kaien er viktig – ikke bare for byens urbanistiske landskap, men også for sosiallivet. Her ligger historiske bygninger, inklusivt de viktigste offentlige institusjoner og museer som er gjenspeilerden kulturelle utviklingen. Ved å krysse elva blir jeg er del av vannet og slik begynner jeg å forstå min forgjengelighet. Eller tvert om – forgjengeligheten til rommet jeg krysser.

    Lietuviškas vertimas


foto Virgis Usinavičius

foto Virgis Usinavičius

video Evaldas Jansas